Siódmy Tydzień Wielkanocny – Poniedziałek
Nowenna Do Ducha Świętego
90. DAR RADY
1. Dar rady a cnota roztropności.
2. Dar rady wielką pomocą dla zachowania prawego sumienia.
3. Rady w kierownictwie duchowym. Środki ułatwiające działanie tego daru.
90.1 Jest wiele okazji, żeby zboczyć z drogi prowadzącej do Pana. Wiele jest błędnych ścieżek przed nami. Pan jednak zapewnia nas: Pouczę cię i wskażę drogę, którą pójdziesz; umocnię moje spojrzenie na tobie (Ps 32(31), 8). Duch Święty jest najlepszym Doradcą, najmądrzejszym Nauczycielem, najdoskonalszym Przewodnikiem. Pan, mając na uwadze trudne sytuacje czekające Apostołów, pocieszał ich: Kiedy was wydadzą, nie martwcie się o to, jak ani co macie mówić. W owej bowiem godzinie będzie wam poddane, co macie mówić, gdyż nie wy będziecie mówili, lecz Duch Ojca waszego będzie mówił przez was (Mt 10, 19-20). Mieli otrzymać szczególną pomoc Pocieszyciela. I nie tylko oni. Pomocy Ducha Świętego doświadczają wszyscy wierni, którzy znaleźli się w trudnej sytuacji.
Zachowanie się tak wielu męczenników chrześcijańskich dowodzi spełniania się w życiu wiernych obietnicy danej przez Jezusa. Wzruszająca była pogoda ducha i mądrość ludzi bez wykształcenia, nawet dzieci, wobec prześladowań, o czym czytamy w licznych dokumentach. Duch Święty, który czuwa nad nami w mniej znaczących sytuacjach, przyjdzie nam ze specjalną pomocą wtedy, gdy będzie nam trudno wyznać naszą wiarę.
Duch Święty poprzez dar rady doskonali cnotę roztropności. Pomaga nam w każdej sytuacji zastosować odpowiednie środki. Udziela daru rady, abyśmy mogli podjąć szybką i właściwą decyzję. Każde nasze postanowienie może mieć bowiem wpływ na naszą świętość. Jest to rodzaj Bożego instynktu, który mówi nam, co najlepiej służy chwale Bożej. Duch Święty poprzez dar rady jest stałym Światłem i Zasadą naszego postępowania. Pocieszyciel pomaga nam we wszystkich zadaniach wypełniać wolę Bożą. Prowadzi nas drogami miłości, pokoju, radości, ofiary, wypełniania obowiązków i wierności w małych rzeczach. Wskazuje nam drogę w każdej sytuacji.
Pierwszym polem działania tego daru jest życie wewnętrzne człowieka. W duszy znajdującej się w stanie łaski Pocieszyciel działa cicho i łagodnie, lecz silnie. Ten najmądrzejszy Nauczyciel dysponuje takimi umiejętnościami nauczania, że patrzymy na nie z podziwem. Jest to cała słodycz, cała czułość, cała dobroć, cała roztropność, cała mądrość. Z tych pouczeń, z tego światła w duszy płyną bodźce i wezwania, żebyśmy byli lepsi, byśmy coraz hojniej odpowiadali Bogu. Stąd wypływają owe mocne postanowienia, jak gdyby instynktowne, które zmieniają życie i sprawiają, że nasze związki z Bogiem stają się owocniejsze w pracy i w codziennym postępowaniu.
Żeby móc przyjmować rady i pozwolić się prowadzić Pocieszycielowi, musimy pragnąć całkowicie należeć do Boga i nie przeszkadzać działaniu łaski. Powinniśmy szukać Boga, Tego, Który Jest, nieskończenie godnego miłości, nie oczekując innych nagród, zarówno wtedy, gdy wszystko przychodzi łatwo, jak i w chwilach trudnych. Boga należy szukać, służyć Mu i kochać Go bezinteresownie. Nie po to, żeby być cnotliwym ani nie po to, żeby zdobyć świętość lub łaski, ani dla Nieba, ani dla szczęścia posiadania Go, lecz jedynie po to, aby Go kochać. A gdy ofiaruje nam łaski i dary, mówić Mu, że nie pragniemy niczego innego, jak tylko Go kochać. A jeżeli nam powie, żebyśmy Go o coś poprosili, nie prosić o nic, lecz tylko o miłość, o coraz większą miłość, byśmy Go mogli coraz więcej kochać. Wraz z miłością do Boga pojawia się wszystko, co może zaspokoić serce człowieka.
90.2 Dar rady zakłada zastosowanie wszystkich środków roztropnego postępowania. Należą do nich m.in. uzyskanie niezbędnych informacji, przewidywanie możliwych następstw naszych czynów, korzystanie z doświadczeń innych ludzi. Naturalną roztropność umacnia łaska. Oddziałuje na nią dar rady. Pozwala on na szybszy i pewniejszy wybór środków, na podjęcie dobrej decyzji, obranie właściwej drogi. Zdarzają się przypadki, kiedy nie można odłożyć decyzji, ponieważ sytuacja wymaga stanowczej i natychmiastowej odpowiedzi, takiej, jaką dał Chrystus faryzeuszom, którzy pytali Go, czy godzi się płacić podatek Cezarowi. Pan poprosił o monetę podatkową i zapytał: „Czyj jest ten obraz i napis?” Odpowiedzieli: „Cezara”. Wówczas rzekł do nich: „Oddajcie więc cezarowi to, co należy do cezara, a Bogu to, co należy do Boga”. Gdy to usłyszeli, zmieszali się i zostawiwszy Go, odeszli (Mt 22, 21-22).
Dar rady jest wielką pomocą dla zachowania prawego sumienia. Gdy jesteśmy ulegli tym radom, poprzez które Duch Święty oświeca nasze sumienie, w wypadku grzechu dusza nasza nie próbuje ucieczki ani samousprawiedliwienia, lecz odpowiada żalem i bólem z powodu obrazy Boga. Dar ten pomaga unikać stosowania dwuznacznych norm moralnych, kierowania się względami ludzkimi lub modą, daje umiejętność postępowania według woli Bożej. Duch Święty ukazuje nam bezpośrednio lub przez innych właściwe drogi, które może są inne od dróg podpowiadanych przez ducha tego świata. Kto w swoim postępowaniu w ważnych lub mniej ważnych sprawach nie stosuje norm moralnych, czyni tak dlatego, że woli spełniać własne zachcianki, niż wolę Bożą.
Posłuszeństwo wobec wewnętrznego natchnienia, jakie Duch Święty wlewa w nasze serce w żaden sposób nie wyklucza radzenia się innych ani też pokornego słuchania wskazań Kościoła. Przeciwnie, święci zawsze chętnie słuchali przełożonych, będąc przekonani, że posłuszeństwo jest lepszą, szybszą i bezpieczną drogą do wyższej świętości. Sam Duch Święty pobudza do takiej dziecięcej uległości prawowitym przedstawicielom Kościoła Chrystusowego: Kto was słucha, Mnie słucha, a kto wami gardzi, Mną gardzi (Łk 10, 16).
90.3 Dar rady jest szczególnie potrzebny tym, których posłannictwem jest kierowanie i prowadzenie innych dusz. Święty Tomasz naucza, że „wszelka rada dotycząca zbawienia ludzkiego pochodzi od Ducha Świętego”[1]. Rady w kierownictwie duchowym – poprzez które tylekroć i tak jasno przemawia do nas Duch Święty – powinniśmy przyjmować z radością. Radość ta cechuje człowieka, który ponownie odkrywa właściwą drogę, wdzięczny Bogu i ożywiony postanowieniem wprowadzenia Jego rad w życie. Czasem taka rada znajduje szczególny oddźwięk w duszy, ponieważ pochodzi bezpośrednio od Ducha Świętego.
Dar rady pozwala nam piąć się ku świętości, ale i doradzać naszym przyjaciołom w zakresie ich życia duchowego i ludzkich poczynań. Dar ten jest odpowiednikiem błogosławieństwa dla miłosiernych[2], gdyż trzeba być miłosiernym, by móc dać taktownie zbawienną radę tym, którzy jej potrzebują. „Duch Święty uczy nas, że nie należy mówić czegoś, co jest mniej lub więcej sprzeczne z miłością; jeśli mimo Jego ostrzeżenia czynimy to, zdarza się nieraz, że czynimy nieporządek, rozdrażnienie, wielką stratę czasu ze szkodą dla pokoju dusz”[3].
Módlmy się dzisiaj do Ducha Świętego, by nam pomógł być uległymi Jego natchnieniom. Przyjęcie Jego daru uniemożliwia nam bowiem przywiązanie do własnego zdania, a także nieustępliwość, brak pokory i pochopność w działaniu. Nauczymy się polecać w modlitwie ważne decyzje naszego życia: „Nie podejmuj żadnej decyzji bez uprzedniego przemyślenia jej w obecności Boga”[4]. Stanie się tak, jeżeli będziemy całkowicie szczerzy prosząc o radę w kierownictwie duchowym lub w czasie porady moralnej w sprawie dotyczącej nas bezpośrednio, należącej do dziedziny etyki zawodowej lub w celu przekonania się, czy Bóg nie wymaga od nas wielkoduszności pod względem liczebności naszej rodziny. Jeżeli będziemy pokorni i uznamy własne ograniczenia, to w określonych sytuacjach odczujemy potrzebę zwrócenia się do doradcy. „Nie trać okazji, gdy możesz zrezygnować z własnego zdania”[5] – radzi święty Josemaría Escrivá. Nie zwracajmy się jednak do byle jakiego doradcy, „lecz do uzdolnionego i ożywionego tym samym szczerym pragnieniem kochania Boga i wiernego kroczenia za Nim. Nie wystarczy zasięgnąć rady. Musimy zwrócić się do kogoś, kto może nam tej rady udzielić w sposób bezinteresowny i szczery (...). Spotykamy w życiu ludzi zrównoważonych, obiektywnych, którzy potrafią nie przechylać szali na korzystną dla siebie stronę. Ufamy takim ludziom niemal instynktownie, gdyż w swym spokoju i bez afiszowania się zawsze postępują dobrze i w sposób prawy”[6].
„Kto idzie za Mną, nie będzie chodził w ciemności, lecz będzie miał światło życia” (J 8, 12). Jeżeli będziemy się starać iść za Jezusem w codziennym życiu, w żadnej sytuacji nie zabraknie nam światła Ducha Świętego. Jeśli zachowamy prawość intencji, On nie pozwoli, żebyśmy popadli w błąd. „Trzeba usilnie błagać Ducha Świętego, aby wszystkim kierował. W tym pięknym okresie między Wielkanocą a Zielonymi Świętami musimy Go zniewolić do obfitego wylewu łaski; na pewno jej nie poskąpi”[7].
Najświętsza Maryja Panna, Matka Dobrej Rady, wyjedna nam niezbędne łaski, jeżeli zwrócimy się do Niej z pokorą człowieka, który wie, że zdany na samego siebie upadnie i często wybierze błędną drogę.
piątek, 18 maja 2012