szukaj
Wyślij rozważanie na email
miałczy:
Rozważania na każdy dzień

sobota, 19 maja 2018

Siódmy Tydzień Wielkanocny – Sobota
Wigilia Zesłania Ducha Świętego

95. DUCH ŚWIĘTY i MARYJA

1. Oczekiwanie na przyjście Ducha Świętego u boku Najświętszej Maryi Panny.
2. Duch Święty w życiu Maryi.
3. Maryja sercem rodzącego się Kościoła.

95.1 W oczekiwaniu na obiecane przyjście Ducha Świętego wszyscy trwali jednomyślnie na modlitwie razem z niewiastami, Maryją, Matką Jezusa... Wszyscy zebrali się w jednym miejscu, w Wieczerniku, ożywieni tą samą miłością i jedną nadzieją. Pośrodku nich jest Matka Boża.
     więcej..

niedziela, 20 maja 2018

Niedziela Zesłania Ducha Świętego
96. ZESŁANIE DUCHA ŚWIĘTEGO

1. Żydowskie święto Zielonych Świątek. Zesłanie Ducha Świętego. Gwałtowny wicher i ogniste języki.
2. Duch Święty ustawicznie uświęca Kościół i każdą duszę. Odpowiedź na poruszenia i tchnienia Ducha Świętego.
3. Wzajemność: posłuszeństwo, życie modlitwy, zjednoczenie z Krzyżem.

96.1 ...Zielone Świątki były jednym z trzech wielkich świąt żydowskich. W tych dniach wielu Izraelitów pielgrzymowało do Jerozolimy, żeby uczcić Boga w Świątyni. Początek tego święta sięga bardzo dawnych uroczystości, podczas których składano podziękowanie Bogu za żniwa po zakończeniu zbiorów.

     więcej..

poniedziałek, 21 maja 2018

Siódmy Tydzień Zwykły – Poniedziałek
NMP Matki Kościoła
ŚWIĘTO

55. MODLITWA O WIĘKSZĄ WIARĘ

           1. Uzdrowienie epileptyka. Wiara darem Bożym.
           2. Rola sakramentu pokuty w zbliżaniu człowieka do Boga.
           3. Wiara i modlitwa.

55.1 Ewangelia z dzisiejszej Mszy świętej opowiada o tym, jak Jezus uzdrowił epileptyka. Gdy przybył na miejsce, gdzie oczekiwali Go uczniowie, był tam także pewien ojciec z chorym synem, a także grupa uczonych w Piśmie i wielka rzesza innych ludzi.
     więcej..

wtorek, 22 maja 2018

Siódmy Tydzień Zwykły – Wtorek
56. PAN – KRÓLEM NAD KRÓLAMI

1. Zapowiedź przyjścia i triumfu Mesjasza w Psalmach. Ponadczasowe znaczenie Psalmów.
2. Przyczyny buntu ludzi wobec Boga. Przebłaganie za odrzucenie Boga.
3. Poczucie dziecięctwa Bożego źródłem męstwa chrześcijanina.

56.1 Na przestrzeni wielu pokoleń psalmy pomagały ludziom w ich prośbach o pomoc Bożą, w dziękczynieniu, uwielbieniu i przebłaganiu. Sam Pan w ostatnich chwilach swego życia posłużył się psalmem, by zwrócić się do swego Ojca niebieskiego.
     więcej..

środa, 23 maja 2018

Siódmy Tydzień Zwykły – Środa
7. JEDNOŚĆ I RÓŻNORODNOŚĆ W APOSTOLSTWIE

1. „Kto nie jest przeciwko nam, ten jest z nami”. Nauczanie Jezusa o różnorodności i otwartości w głoszeniu Ewangelii.
2. Uniwersalne przesłanie nauki Kościoła. Różnorodność w Kościele stanowi o jego bogactwie.
3. J
edność w prawdzie i w miłości oraz różnorodność wszystkich członków Kościoła. Wierność otrzymanemu powołaniu.

57.1 Dzisiejsza Ewangelia opowiada o tym, jak uczniowie zobaczyli, że ktoś w imię Pana wyrzucał złe duchy. Nie wiemy, czy człowiek ten znał już przedtem Jezusa, czy też został przez Niego uzdrowiony i sam z siebie stał się jeszcze jednym Jego uczniem.
     więcej..

czwartek, 24 maja 2018

Czwartek po Zesłaniu Ducha Świętego
44. JEZUSA CHRYSTUSA,
NAJWYŻSZEGO I WIECZNEGO KAPŁANA*

           1. Jezus Najwyższym Kapłanem na zawsze.
           2. Kapłańska dusza wszystkich chrześcijan. Godność kapłaństwa.
           3. Kapłan narzędziem jedności.

44.1 ...List do Hebrajczyków dokładnie określa kapłana, mówiąc, że jest on spomiędzy ludzi brany, dla ludzi jest ustanawiany w sprawach odnoszących się do Boga, aby składał dary i ofiary za grzechy. Dlatego kapłan, jako pośrednik między Bogiem i ludźmi, jest ściśle związany ze składaną Ofiarą...

     więcej..

Siódmy Tydzień Wielkanocny – Czwartek
NOWENNA DO DUCHA ŚWIĘTEGO

93. DAR BOJAŹNI BOŻEJ

1. Święta bojaźń Boża a lęk służalczy. Skutki tego daru w duszy.
2. Bojaźń Boża i troska o odrzucenie wszelkiego grzechu.
3. Bojaźń Boża a cnoty pokory i wstrzemięźliwości. Delikatność duszy i poczucie grzechu.

93.1 Święta Teresa powiada, że w obliczu tylu pokus i prób, na które jesteśmy wystawieni, Pan udziela nam środków zaradczych: „miłości i bojaźni”. „Miłość sprawi, że będziecie przyspieszały kroku; bojaźń nauczy was stąpać ostrożnie i oglądać się, gdzie stawić nogę, aby nie upaść”[1].

Nie każdy jednak lęk jest dobry. Istnieje „lęk światowy”, lęk tych, którzy przede wszystkim obawiają się zła fizycznego lub kryzysu społecznego, który w jakiś sposób może ich dotknąć. Z tego lęku rodzą się „względy ludzkie”. Jest on źródłem niezliczonych kapitulacji i samej niewierności. Ten lęk sprawia, że gdy pojawiają się najmniejsze trudności, gdy niełatwo jest dochować wierności, odrzucany jest Chrystus i Jego Kościół.

Zupełnie inna jest bojaźń zwana „bojaźnią służalczą”, która odsuwa się od grzechu z obawy przed karami piekielnymi lub z innego interesownego motywu porządku nadprzyrodzonego. Jest to lęk dobry, gdyż dla wielu oddalonych od Boga może stanowić pierwszy krok do nawrócenia i początek miłości: Bojaźń Pana jest początkiem umiłowania Go (Syr 25, 12). Lęk nie może być głównym uczuciem w duszy chrześcijanina, ale w wielu wypadkach będzie stanowił obronę przed pokusami zła.

Ten, kto się lęka, nie wydoskonalił się w miłości (1 J 4, 18) – napisał święty Jan Apostoł. A prawdziwy chrześcijanin kieruje się miłością i został stworzony do miłości. Święta bojaźń Boża jest darem Ducha Świętego, który obok innych darów spoczął w najświętszej Duszy Chrystusa, i napełniał Najświętszą Maryję Pannę. Jest to dar, który posiadają dusze święte. Pozostaje on na zawsze w Niebie i skłania błogosławionych wraz z aniołami do ustawicznego wielbienia Trójcy Przenajświętszej. Święty Tomasz naucza, że „każda bojaźń rodzi się z jakiejś miłości (…). Ale gdy miłość jest należycie uporządkowana, zawiera się w każdej cnocie”[2].

Ta dziecięca bojaźń, właściwa dzieciom, które czują, że ich Ojciec je strzeże, i nie chcą Go obrażać, ma dwa główne skutki. Najważniejszym skutkiem jest niezmierny szacunek dla majestatu Boga, głębokie poczucie tego, co święte i bezgraniczne upodobanie w Jego ojcowskiej dobroci. Na mocy tego daru dusze święte uznają swoją nicość wobec Boga. Również my, uznając swoją nicość, możemy często powtarzać jako akt strzelisty to, co tak często mawiał święty Josemaría Escrivá: „nie jestem nic wart, nie mam nic, nie mogę nic, jestem niczym, nie wiem nic…”[3], a równocześnie uznawał niezmierną wielkość bycia dzieckiem Bożym.

Kolejnym skutkiem tego daru jest wielkie przerażenie grzechem i, jeśli kogoś spotkało nieszczęście popadnięcia w grzech, dogłębna skrucha. Dzięki światłu wiary, wzmożonemu blaskami innych darów, dusza poznaje jak wielka i nieskończona jest przepaść pomiędzy człowiekiem i Bogiem, spowodowana przez grzech.

Dar bojaźni Bożej pozwala nam zrozumieć, że grzech jest przyczyną zła moralnego, które dzieli i rozrywa społeczeństwa. Wywołuje ona wstręt również do dobrowolnego grzechu powszedniego, każe energicznie reagować na pierwsze oznaki letniości, niedbalstwa i wygodnictwa. W pewnych sytuacjach swego życia prawdopodobnie będziemy powtarzać: „Nie chcę być letnim! Confige timore tuo carnes meas! – Daj mi, Boże mój, bojaźń synowską, ażebym przeciwdziałał!”[4].

93.2 Miłość i bojaźń. Z tym bagażem musimy podążać drogą świętości. „Kiedy miłość usuwa wszelki lęk, sam lęk zamienia się w miłość”[5]. Święta Faustyna Kowalska napisała, że „bojaźń niewolnicza” jest bardzo różna od „bojaźni uszanowania”. „Bojaźń uszanowania rodziła się dziś w sercu moim z miłości i poznania wielkości Boga, i to jest wielką radością duszy. Dusza drży przed najmniejszą obrazą Boga, lecz to jej nie mąci ani przyćmiewa szczęścia. Gdzie miłość przewodniczy, tam jest wszystko dobrze”[6].

Wzbudź w sobie lęk dziecka, które kocha swego Ojca całym swym jestestwem i za nic na świecie nie chce się od niego oddalić. Wtedy dusza lepiej zrozumie nieskończony dystans dzielący ją od Boga, a równocześnie swoją godność Bożego dziecka. Nigdy bardziej, aniżeli teraz nie zbliżała się do Boga z taką ufnością, nigdy też nie podchodziła do Niego z większą czcią i szacunkiem. Kiedy zatraca się świętą bojaźń Bożą, rozmywa się i zatraca poczucie grzechu. Wtedy z łatwością wkracza do dusz letniość. Traci się poczucie potęgi, Majestatu Boga i należnej Mu czci.

Nie przybliżymy się do świata nadprzyrodzonego, jeżeli będziemy próbowali odrzucić transcendencję Boga. Jedyną drogą jest ubóstwienie oraz walka o wykorzenienie z naszego życia wszelkiego grzechu. „Pierwszym wymogiem wykorzenienia tego zła, które Pan nasz tak surowo potępia, jest staranie się, by zachowywać jasną, stałą i czynną odrazę wobec grzechu. Musimy uparcie, szczerze odczuwać w sercu i umyśle wstręt do grzechu ciężkiego. Głęboko zakorzeniona winna być również w nas odraza wobec dobrowolnego grzechu powszedniego, wobec owych porażek, które nie pozbawiają nas łaski Bożej, lecz utrudniają jej dostęp”[7]. Wielu ludzi dzisiaj jakby zatraciło świętą bojaźń Bożą. Zapominają o tym, kim jest Bóg, a kim człowiek, zapominają o sprawiedliwości Bożej, ciągle próbują się usprawiedliwiać. Rozważanie o celu ostatecznym, o sprawach ostatecznych, o tej rzeczywistości, którą może już wkrótce ujrzymy, przygotuje nas do tego, aby Duch Święty obficiej udzielił nam daru bojaźni, który jest tak bliski miłości.

93.3 Pan mówi nam, że nie powinniśmy się lękać niczego, za wyjątkiem grzechu, który pozbawia nas przyjaźni z Bogiem. Nie powinniśmy odczuwać lęku przed żadną trudnością, przed żadnym środowiskiem, przez niepewną przyszłością...

Powinniśmy być mocni i dzielni, jak przystało na dzieci Boże. Chrześcijanin nie może żyć w strachu, powinien żywić w sercu świętą bojaźń i miłość.

Św. Jan Paweł II w pierwszym roku swego pontyfikatu przypominał, że na kartach Ewangelii „Chrystus wielekroć powtarza: Nie lękajcie się... nie obawiajcie się. A równocześnie obok tych wezwań do męstwa rozbrzmiewa ostrzeżenie: Bójcie się raczej Tego, który duszę i ciało może zatracić w piekle (Mt 10, 28). Jesteśmy wzywani do męstwa i równocześnie do bojaźni Bożej, a powinna to być bojaźń z miłości, bojaźń synowska. I dopiero wtedy, gdy ta bojaźń ogarnie nasze serca, możemy rzeczywiście być mężni męstwem Apostołów, męczenników, wyznawców”[8].

Bojaźń Boża pozwala oderwać się od rzeczy doczesnych i zachować czujność, żeby unikać najmniejszej okazji do grzechu. Bojaźń Boża pozostawia w duszy szczególną wrażliwość na to, co może zasmucać Bożego Ducha Świętego (Ef 4, 30).

Dar bojaźni Bożej tkwi u źródeł pokory, ponieważ daje duszy świadomość własnej słabości i konieczności wiernego i pełnego miłości podporządkowania się woli nieskończonego majestatu Boga. Sprawia, że nie chcemy zajmować miejsca Boga, nie chcemy otrzymywać należnych Mu hołdów. Jednym z przejawów pychy jest utrata bojaźni Bożej.

Obok pokory dar bojaźni Bożej jest bardzo bliski cnocie wstrzemięźliwości, która każe używać rzeczy ludzkich z umiarkowaniem, podporządkowując je celowi nadprzyrodzonemu. Najczęstszą przyczyną grzechu jest nieuporządkowane dążenie do przyjemności zmysłowych lub rzeczy materialnych. Dar bojaźni Bożej oczyszcza serce i zachowuje je dla Boga.

Umożliwia on także walkę z grzechem. Wszystkie inne dary wspomagają go w tej szczególnej misji: dar rozumu i mądrości ukazuje wielkość Boga i prawdziwe znaczenie grzechu. Praktyczne wskazania daru rady utrzymują człowieka w podziwie dla Boga; dar męstwa podtrzymuje go w nieugiętej walce ze złem.

Dar ten, który wraz z innymi otrzymaliśmy na chrzcie, wzrasta, w miarę jak pozostajemy wierni łaskom Ducha Świętego. Wzrasta zwłaszcza wtedy, gdy rozważamy wielkość i majestat Boga, kiedy przeprowadzamy głęboki rachunek sumienia, żałując swoich upadków i grzechów. Święta bojaźń Boża łatwo nakłoni nas do skruchy i dziecięcego żalu: „Miłość i bojaźń Boża są to dwie twierdze niezdobyte, z których dusza wydaje wojnę światu i czartom”[9].

Święta bojaźń Boża doprowadzi nas w sposób delikatny do roztropnej nieufności wobec siebie samych, do natychmiastowej ucieczki od okazji do grzechu. Skłoni nas do większej delikatności wobec Boga i tego, co się do Niego odnosi. Prośmy Ducha Świętego, żeby poprzez ten dar bojaźni Bożej dopomógł nam szczerze wyznać grzechy i prawdziwie za nie żałować. Byśmy odpowiadali z Psalmistą: Strumienie łez płyną z mych oczu, bo się nie zachowuje Twojego Prawa (Ps 119(118), 136). Módlmy się, żebyśmy posiadali wrażliwą duszę i zawsze zachowywali poczucie grzechu.



[1] Św. Teresa z Ávila, Droga doskonałości, 40, 1.
[2]
Św. Tomasz z Akwinu, Suma teologiczna, II-II, zag. 125, art. 2.
[3]
 Cyt. za: A. Vázquez de Prada, Założyciel Opus Dei. Panie, żebym przejrzał!, t. 1, Kraków 2002, s. 106.
[4]
Św. Josemaría Escrivá, Droga, 326.
[5]
Św. Grzegorz z Nyssy, Homilia 15.
[6]
Św. Faustyna Kowalska, Dzienniczek, 732
[7]
Św. Josemaría Escrivá, Przyjaciele Boga, 243.
[8]
Św. Jan Paweł II,  Przemówienie do nowo mianowanych kardynałów, 30 VI 1979.
[9]
Św. Teresa z Ávila, dz. cyt., 40, 2.

Francisco Fernandez Carvajal. "Rozmowy z Bogiem".
drukuj..

Ta strona używa pliki cookies w celu świadczenia Państwu usług na najwyższym poziomie. Możecie Państwo dokonać w każdym czasie zmiany ustawień dotyczących cookies we własnej przeglądarce internetowej. Więcej szczegółów w naszej Polityce Prywatności